به نام تنها كَسم در تنهايي.

گاه دور و برمان آنقدر شلوغ مي شود كه  وهم برمان مي دارد انگار كسي هستيم و اين همه شلوغي براي ماست و چه اشتباه بزرگي ! اين اشتباه آنگاه خود نمايي مي كند كه پچ پچ ها بالا مي گيرد و مي فهمي كه بيخودي خيال مي كردي مورد اعتمادي ، نه تنها اين طور نيست ، بلكه غريبه اي بيش نيستي ، همين !

آهاي اي غريبه با تو ام ! كجايي ؟ چرا وهم برت داشته ؟ تو جز غريبه اي كه خيال آشنايي برت داشته ، مگر چيز ديگري مي تواني باشي ؟ و تازه درون اين همهمه اگر وقت كني مي تواني صداي جيرجيرِ  جيرجيركها را بشنوي و اگر قدرت شنيدنش را داشته باشي ؛ تازه گرومپي توي سرت مي خورد كه چقدر تنهايي ، تنهاي تنها ، به وسعت تمام شبهاي بي ماه و ستاره ، تمام شبهايي كه فقط يك وجود  وجود دارد ، همان كه هميشه هست . حتي همان وقتهايي كه همهمه ها فريبت مي دهد وخيال مي كني دور و برت شلوغ است و اصلا فراموشش مي كني . . . همان تنها كس تنهايي هايت را  !

. . . تنهايي غريبه ، تنها !!

دلا خو كن به تنهايي كه از تن ها بلا خيزد

سعادت آن كسي دارد كه از تن ها بپرهيزد

تنها خداي خوب خوب من!

به نام تنها خداي خوبم

خداي من ، خداي خوب خوب خوب من ، تنها خداي خيلي خوب من ، همه كَـسم ، تنها كَـسم !

چكار كنم كه اين من بيچاره فقط بعضي وقتها دچارت ميشم ؛ فقط بعضي وقتها دچار تنها كَـسم ، تنها خداي خيلي خيلي خوبم ميشم  و  بقيه وقتها . . . از شرمم ديگه نمي دونم چي بايد بنويسم ! چي بخوام از اين خداي خيلي خوبم ، خدايي كه فقط مال منه و بس ! كاش ميتونستم بال در بيارم و بالا برم و همون وقتها كه دچارش ميشم روي ماهش رو ببوسم ! ولي حيف ، حيف كه ما آدمها فقط پرواز رو دوست داريم ؛ همين ! واصلا بلد نيستيم حتي بهش فكر كنيم .

اما خداي خوب من چكار كنم كه اين من بيچاره فقط بعضي وقتها ، تنها فقط بعضي وقتها مي فهمم كه دچار توام و اون هم مواقعي است كه باز اين من بيچاره مي فهمه كه بيهوده دچار ديگران بوده ، و افسوس .

خداي خوبم ، خداي خيلي خوبم ، امروز مي خوام معامله اي بكنم ، يه معامله بزرگ . . ."دلم مال تو  و . . تو مال من!" . . . مي دونم بهاي همراهم كمه ، اما چه كنم كه تمام سرمايم اين دل گشادمه .

اصلا خداي خيلي خوبم ، من كجا و تو كجا و معامله كجا؟ من گدام ، يه پاپتي بي سرو پا كه تنها سرمايش تنها خداي خيلي خوبشه ؛ پس تنها خداي خيلي خيلي خوبم اين رو از تو گدايي مي كنم ، " اين دل گشادم رو بگير و جاش يه دل تنگ تنگ تنگ بهم بده " ، اونقدر تنگ كه فقط توي بزرگ بزرگ بزرگ توش جابشي با يه قفل بزرگ كه فقط تو كليدش رو داشته باشي . خداي من نمي خوام گهگاه دچارت باشم ، مي خوام براي هميشه عاشقت بشم ، فقط عاشق خودت . . . عاشق خود خود خودت .

خداي من ، خداي خوب خوب خوب من ، تنها خداي خيلي خوب من. . . . . كمكم كن.

آمين يا رب العالمين.

نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی . . .

عامل اصلي انفجار كانون رهپويان وصال شيراز دستگيرشد

به گزارش خبرگزاري فارس از شيراز، غلامحسين محسني‌اژه‌اي امشب در گفتگو با خبرنگاران، افزود:‌ فرد اصلي كه در بمب‌گذاري مباشرت مستقيم داشت عصر امروز در حالي كه قصد خروج از كشور را داشت شناسايي و دستگير شد ودر هنگام دستگيري نيز مسلح بود.وي با اشاره به اينكه پنج تن ديگر از عوامل اين گروه تروريستي نيز شناسايي شده و از آنها مقاديري مواد منفجره و سيانور كشف شده است، خاطر نشان كرد:‌ اين افراد كه همگي ايراني هستند از قبل شناسايي شده بودند وارتباطات آنان با كشورهاي خارجي محرز شده بود. وزير اطلاعات با اشاره به شناسايي سرپل اصلي اين گروه تروريستي در يكي از كشورهاي خارجي، تصريح كرد:‌ اين گروه تروريستي با كشورهاي آمريكا و انگليس ارتباط داشته و پيش از اين نيز از طريق وزارت امور خارجه به آن كشورها اعلام شده بود اما نه تنها هيچ اقدامي در جلوگيري از اعمال تروريستي آنها صورت نگرفت بلكه حمايت نيز شدند محسني‌اژه‌اي با بيان اينكه علت عدم انتشار خبر تاكنون احتمال لو رفتن اطلاعات كسب شده و فرار عوامل اصلي بمب‌گذاري بود، تصريح كرد: اين عوامل قصد داشتند بعد از انجام بمب‌گذاري در حسينيه سيدالشهداي شيراز در نقاط ديگري نيز اقدامات تروريستي انجام دهند. وزير اطلاعات با رد ارتباط اين عوامل با گروه‌هايي كه پيش از اين مسئوليت اين حادثه را بر عهده گرفته بودند، گفت:‌ اطلاعات تكميلي را بعد از پايان تحقيقات به اطلاع مردم خواهيم رساند. به گزارش فارس، ساعت 21 روز بيست‌ و چهارم فروردين‌ ماه سال‌جاري بر اثر انفجار در حسينيه سيدالشهداي كانون رهپويان وصال شيراز 202 نفر از هموطنان در حين عزاداري اباعبدالله(ع) شهيد و مجروح شدند و پيش از اين مسئولان احتمال خرابكاري و عمدي بودن اين حادثه را رسماً رد كرده بودند(لینک خبر) 

پرچم امام حسين (ع) براي نخستين بار در آمريكا به اهتزاز در مي‌آيد

مدير موسسه فرهنگ ياران دفاع مقدس گفت: پرچم امام حسين (ع) براي نخستين بار در طول تاريخ به آمريكا ارسال مي‌شود.

به نقل از روابط عمومي موسسه فرهنگ ياران دفاع مقدس،سيد محمد خاكزاد با اعلام اين مطلب اظهار داشت: بدنبال درخواست جمعي از دانشجويان مسلمان عضو اتحاديه انجمن‌هاي اسلامي كانادا و آمريكا جهت انتقال پرچم متبرك سالار شهيدان به قاره آمريكا، براي نخستين بار اين بيرق الهام بخش به مسلمانان قاره آمريكا هديه مي‌شود تا همزمان با برگزاري مراسم شهادت بانوي دو عالم حضرت زهرا (س) در جمع عاشقان و علاقمندان مكتب اهل بيت به اهتزاز درآيد.

وي اظهار اميدواري كرد در آينده بيرق حسيني با ديگر نقاط قاره بزرگ آمريكا از جمله كشور آرژانتين و همچنين آسياي دور نيز ارسال شود.

لازم به يادآوري است، موسسه فرهنگ ياران دفاع مقدس از جمله موسسات غيردولتي و غيرانتفاعي است كه در جهت ترويج فرهنگ دفاع مقدس فعاليت مي‌نمايد.

منبع: خبرگزاری فارس

يا مقلب القلوب...

سال نو .......مبارك ؟

براي نوشتن اين مطلب شايد مي بايست يكماه از شروع سال جديد مي گذشت كه هم خودم از آنچه كه مي نويسم مطمئن شوم و هم تويي كه اين را مي خواني بتواني به دور از شور شروع سال نو به قضاوت اين مطلب بنشيني .

اما راستي خودمانيم! آيا واقعا سال نو مبارك ؟ باشد قبول ، مبارك ! اما اين تبريك براي چيست ؟ شايد بهتر باشد يكبار اين شروع هر ساله را مرور كنيم . . . . . . يعني در واقع در تاريخ اول فروردين هر سال غير از جمع يك عدد يك رقمي با يك عدد چهار رقمي كه منجر به افزايش سن من و تو مي شود ، ديگر چه اتفاقي در اين عالم مي افتد ؟ شايد بگويي:

" عالم پير دگر باره جوان خواهد شد "

احسنت ! اصلا اصل مطلب همين است ، همين كه :

- برفها آب مي شوند و از بين مي روند .

- سرما ي سخت جاي خود را به طراوتي لطيف مي دهد .

- درختان شكوفه مي دهند .

- گلها مي رويند .

- زمين سبز مي شود.

و به قول حافظ در يك جمله ، عالم پير دگر باره جوان مي شود . اما آدمها چطور ؟ ما انسانها چه بلايي سرمان مي آيد ؟ بعد از گذشت يكماه بهتر مي توان فهميد ، چه چيز را ؟ اينكه ما آدمها همان بوديم كه هستيم ، تازه اين عموما در بهترين حالت است و اگر بدتر از سال گذشته مان نشويم جاي شكرش باقي است . تنها رخداد  قابل رويت ، شايد تار موي سفيدي باشد كه آن هم معمولا نشان خوبي نيست و يك جور بوق اخطار ته خط است !

البته مطلبي كه هست ، اين روند  روبه جلوي زمان  است ، كه طبيعتا تحولاتي را با خود به همراه دارد تحولاتي مانند افزوده شدن تجربيات ، پيشرفت هاي مختلفي از انواع علمي و تحصيلي و اقتصادي و غيره . و اتفاقات بزرگي مانند قبولي در دانشگاه ، ازدواج  و از اين دست مطالب . اما منظورم ، درماجراي تحويل سال ، اينها نيست ، تمام مطالب اين چند خط آخر ربطي به 86 ويا 87 شدن سال ندارد ، هر كدام اين تحولات مرهون گذشت زمان و طي كردن پروسه اي مشخص است ، اما آن چيزكه مد نظرم است اينكه از 29 اسفند تا  1 فروردين ما آدمها چه تغييري مي كنيم و چه اتفاق ويژه اي در زندگيمان رخ مي دهد . آيا اصلا به خودمان زحمت اين را مي دهيم مانند آن دانه كه چند ماه سعي مي كند تا در روز موعود ، روز شروع بهار سبز شود ، تكاني بخوريم ؟ آيا اصلا وقتي نه دو سه ماه بلكه چند ساعت و يا چند دقيقه براي تغيير كردن و يا حداقل فكر كردن به آن صرف مي كنيم ؟ و اگر نمي كنيم پس چرا براي گذر از اين يك روز به روز ديگر، برخلاف 364 روز ديگر سال ، به هم تبريك مي گوييم و الكي خوشيم ؟ تبريك مي گوييم و خوشحاليم براي آمدن بهار ؟ براي سبز شدن طبيعت ؟؟ " من آنم كه رستم بود پهلوان ؟!؟! و با وجود اينكه :

گفتم اين شرط آدميت نيست

مرغ تسبيح گوي و من خاموش

چطور رويمان مي شود كه به هم تبريك بگوييم و بخنديم و شاد باشيم ؟ يا شايد اصلا دروغ مي گوييم ! همين تبريك ها را مي گويم ، شايد هم عمل به يك سنت كه نمي داينم از كجا آمده . . . و واقعا چه بلايي سر من تو مي آيد در اين يكروز ، اين يكروز مبارك!

حالا شايد ، بعد از گذشت يكماه ، تو هم با من هم عقيده شده باشي دراينكه آيا واقعا سال نو ،.... مبارك ؟؟

***

گل بي رخ يارخوش نباشـد

بــي باده بهارخوش ‌‌‌‌‌نباشــد

*** 

والسلام.